"Głodne kamienie" -- Rabindranath Tagore.... Stracony jest cały ten czas ....

"Człowiek ma w sobie milczenie morza, zgiełk ziemi i muzykę powietrza" — Rabindranath Tagore.

Ktoś, kto zna mnie wyłącznie z blogosfery, dzięki strzępom słów, którymi bawię się od lat, ubierając wspomnienia w obraz, dźwięk a nawet smak, jestem tego pewna, że postrzega moją osobę jako stały punkt na mapie świata, pomimo iż zmienne stany ducha, co rusz miotają mną na wszystkie strony (istny paradoks, czyż nie?). Zapewniam was jednak, że mam za sobą zarówno bardzo spokojne okresy życia, jak i o stokroć bardziej zwichrowane niż teraz, kiedy to nawet czas i przestrzeń nie potrafiły nade mną zapanować, nie mówiąc o papie. Pomyśleć, że jeszcze jedenaście lat temu, byłam kimś zupełnie innym; w tym sensie, że potrafiłam zdobyć się na prawdziwe szaleństwo, takie którego wspomnienie zostaje w nas na całe życie, ale im dłużej żyjemy, coraz mniej mamy wyrzutów sumienia, wobec siebie i bliskich. 

Pozwoliłam sobie zacząć ów post od chyba najbardziej znanego na świecie zdjęcia Taj Mahal, gdyż zawiera w sobie całą, romantyczną otoczkę tego cudownego kraju, jakim są Indie. Naprawdę zazdroszczę każdemu, komu dane było wyemigrować w tamte strony, tym bardziej, że raz jeden, przed laty, byłam w Indiach i na własnej skórze poznałam, czym jest wolność. Trwała ona krótko, to fakt, zaangażowanych było w to przedsięwzięcie wiele osób, w tym moja szalona ciotka ze Stanów, ale to, co zostało we mnie po tej zwariowanej eskapadzie, jest bezcenne, jak głosi pewien slogan reklamowy. Moja przygoda z Indiami zakończyła się na Bombaju i okolicach, jednej, krótkiej wycieczce nieoficjalnym szlakiem, po którym został mi w głowie obraz przewodnika ze strzelbą bez naboi na sznurku i ruszającym się w półmroku wychodku; w tym czasie mój pape był święcie przekonany, że spędzam wakacje w Detroit u cioteczki a ona też kryła mnie jak długo mogła, podczas gdy niepełnoletni smród razem z bandą studentów, głównie lądem i statkiem, dotarł do jednego z największych portów Indii. Chociaż wydarzyło się to zaledwie naście lat temu, mam wrażenie, jakby dotyczyło kogoś zupełnie innego, jakbym w ciągu jednego życia przeżyła dwa wcielenia (posiłkując się orientalną przenośnią). A jednak także i to jest częścią mojego życiorysu, który pozostanie we mnie bez względu na to, czy kiedykolwiek jeszcze -- mam nadzieję, że jednak spełnię swoje marzenie o Kanionie Kolorado czy Australii -- będzie mi dane "zaszaleć". Wodnik we mnie (piszę to w przenośni, spokojna głowa) dosłownie rozrywa mnie na strzępy, tak bardzo chciałabym być tam, a nie tutaj.....

Rabindranath Tagore

Zwlekałam z napisaniem tej notki bardzo długo, niepewna czy będę w stanie wyrazić, jak wielki szacunek mam dla kultury indyjskiej i jej zacnych przedstawicieli. Ale to dobrze, gdyż jeszcze do niedawna egzystowały w mojej głowie, niczym jakieś implanty kosmitów, fałszywe mniemania, które niepotrzebnie rzutowałyby na moją ocenę geniuszy, wywodzących się z tego kraju. Co ja mówię, z tego Imperium, bo tym dla mnie właśnie są Indie. To, coś więcej niż punkt na mapie, co prawda rozległy, goniący w zaludnieniu nawet Kraj Środka, ale właśnie przez wzgląd na swą bogatą przeszłość, Indie są pulsującym życiem, świadectwem, skąd pochodzimy i dokąd zmierzamy. To nie to samo, co martwe relikty starożytnych kultur, coś więcej niż puste piramidy, obeliski, grobowce, to wciąż żywa opowieść, która rozgrywa się na naszych oczach. Począwszy od czasów najdawniejszych, kiedy to powstały Wedy, wiedza o świecie wciąż zahacza o Indie, dzisiaj wiemy już, że nie byłoby także naszego, słowiańskiego języka, gdyby nie powstał sanskryt. Stamtąd w końcu wychodzili przez millenia wielcy ludzie, mędrcy, i gdybyśmy my sami, nie podzielili się na różne języki, państwa i obrządki, z pewnością cały świat wyglądałby tak jak Indie. 

Niestety nawet Indie nie są pozbawione religijnych prześladowań, lecz jak udowadnia wielu słynnych myślicieli, tylko ludzka głupota i upór, stoją na drodze jedności, w której obok siebie mogą żyć ludzie wszystkich nacji, języków i wyznań. Tym właśnie są Indie; nie twierdzę, że wolne od naszych, zachodnich słabości, ale jeśli przyjrzycie się im dokładniej, dostrzeżecie z pewnością, jak wiele możemy się odeń nauczyć. Indie to tygiel, tak jak wszędzie żyją tam i dobrzy, i podli ludzie, Indie nie są utopią, lecz właśnie poprzez swoje zalety i wady dają nam możliwość przejścia na wyższy poziom; poziom wspólnej, pokojowej egzystencji, umiłowania życia, bez zawistnego oglądania się na to, w co wierzy lub nie wierzy sąsiad. Być może nie zgodzicie się z moim spojrzeniem na ten kraj, zdaję sobie sprawę z tego, że gdy coś kocham szanuję lub tylko podziwiam, moje osądy mogą być ciut przesadzone, wyidealizowane. Ale cóż, jestem zwichrowaną głową, która marzy o czymś więcej, co większość z was uważa za spełnienie. Mnie nie wystarczą cztery ściany, wypielęgnowany ogródek, samochód w garażu, plazma na ścianie czy dobrze płatna praca. Powiem wam szczerze, że moim wielkim marzeniem jest dzielić się z innymi swoją wiedzą wyłącznie w zamian za jedzenie, dach nad głową, choćby codziennie gdzie indziej, za ciepły uśmiech i samą świadomość, że komuś pomogłam. Jak cenne są te sprawy, wie tylko ten, kto nie był w stanie nikomu pomóc, zwłaszcza gdy patrzy się na niemoc lub cierpienie kogoś, kogo się kocha. Dlatego wierzcie mi, że za każdym razem, kiedy piszecie do mnie czułe, pełne życzliwości i atencji słowa, dajecie mi o jedną iskierkę życia więcej, jak świetliki pełne dobrych uczuć, emocji, podtrzymujecie we mnie wolę życia, która niekiedy jest tak słaba, iż każda "nicość" wydaje się wytchnieniem. Indie, kiedy tak o tym piszę, są dla mnie wszechświatem całym, podobnie jak Australia czy Kolorado, gdzie mogłabym odetchnąć pełną piersią; są jak morze/ocean, w którym kiedyś pragnę spocząć.

"Świątynia  Bangalore" -- Thomas i William Daniell

Tagore był pierwszym poetą/pisarzem z Azji, który otrzymał nagrodę Nobla w dziedzinie literatury (1913r). Był wnikliwym obserwatorem i komentatorem otaczającej go rzeczywistości, filozofem, który z rzadkim darem do pięknego a zarazem prostego wyrażania uczuć, tchnął w kulturę Zachodu, zafascynowanego ongiś Orientem, ducha transcendencji, ale nie wymyślną retoryką, czy abstrakcją, lecz obrazując codzienność ludzi, którzy w istocie niewiele różnią się od białych, rzadko też są tak dobrze wykształceni, lecz częściej, co zdumiewa nawet dzisiaj wielu badaczy, potrafią pojąć odwieczne prawa natury, dostosować się doń, opiewając każdego dnia, drobiazgami, złożoność życia i jego piękno. Powiem wam szczerze, że im dłużej przyglądam się ludziom Zachodu, tym bardziej zazdroszczę delfinom czy pingwinom, więcej w nich umiłowania życia i radości zeń, niż w tych wszystkich pnących się do nieba drapaczach chmur, które nie przetrwałyby jednej nawałnicy a które ludzie czczą nie mniej, niż święte posążki i pisma. Jest taka piosenka, Robbiego Williamsa, która zawsze kiedy jej słucham, przenika mnie do głębi, gdyż padają w niej takie oto słowa: I've got more than I need... No właśnie. 

A skoro mamy z natury, więcej niż nam potrzeba, po co zamykamy się w pudełkach, szufladkach, po co trwonimy życie na ciułanie grosza za groszem, po co dajemy sobą rządzić i manipulować, po co spełniamy czyjeś oczekiwania, po co malujemy horyzont bzdurnymi tezami, że nad tym kawałkiem Ziemi można przelecieć samolotem, a nad drugim nie? Dlaczego tyjemy, gnuśniejemy, kiedy świat czeka aby zgłębiać jego tajemnice, zachłystując się dosłownie tajemnicami, które jeszcze skrywa? Dlaczego na klęczkach przepraszamy za to, że potrafimy myśleć, czuć, bojąc się, że nasza subiektywna ocena rzeczywistości, wtargnie w przestrzeń myślenia drugiej osoby, skoro po to właśnie mamy mózg (umysł), aby go rozwijać, i przede wszystkim.... by zadawać pytania. Kiedy poznaję Hindusów, takich jak: Tagore, Ghandi (którego jeszcze do niedawna, przez klapki na oczach postrzegałam inaczej, za co przepraszam) czy de Mello, a więc ludzi z gruntu odmiennych światopoglądowo, widzę niczym nieskrępowaną przestrzeń abstrakcji, w której o to właśnie chodzi, aby budzić w ludziach ów pierwiastek wolności, indywidualności, ażeby nie bali się głośno mówić co myślą i czują, bo jeśli naprawdę w to wierzą, jeśli ich wizja życia może przynieść drugiemu człowiekowi korzyść, to nie tyle głupotą, ale skrajnym egoizmem byłoby nie próbować go poderwać z tych klęczek, stagnacji, w którą od tysięcy lat wpychają nas na każdym kroku władni tego świata.

Każde z ponad dwudziestu opowiadań zamieszczonych w tym tomie (tytuł odnosi się do jednego z nich), w pewien sposób, poprzez morał, ukazuje nam na czym tak naprawdę zasadza się życie człowieka. Przywykliśmy, piszę to z całą odpowiedzialnością za swe słowa, do egzystowania w równo przyciętych ramach. Przy okazji tekstu o The Venus Project, pisałam o trzech monolitach, które spajają nasz świat. To właśnie one są prawdziwą świętą księgą, którą rodzaj ludzki czci od pokoleń. To bardzo ciasne myślenie, zwłaszcza gdy zważy się czym w istocie jesteśmy wobec bezmiaru Wszechświata. Chciałabym jednak, żebyście rozważyli jeszcze inną, o wiele głębszą zależność, które rodzaj ludzki podlega, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Nie twierdzę, że ja sama byłam od tego wolna. Wręcz przeciwnie, nadal z tym walczę.....

Otóż... Potrójny Monolit*, któremu oddajecie cześć, jest najbardziej powszechnym i widocznym. To on napędza nasz świat. Ci z was, którzy wierzą: politykom, przykładowo, dają sobą manipulować na poziomie najniższym. Tym ludziom, którzy wierzą, że na świecie istnieje demokracja (ta, którą wynaleźli Grecy), chodzą potulnie do wyborów i podniecają się przemówieniami polityków, elitarnej kasty kłamców, którzy pełnią tę samą funkcję, co aktorzy w Hollywood. Są przekaźnikiem, za pomocą którego pewne sprawy są wam przekazywane. Grają, bo taka jest ich funkcja. Opowiadanie "Noc ziszczenia" jest doskonałym przykładem na to, jak błądzimy wierząc w System, na nim opierając swoje życie. Marzenia nie spełniają się w ramach ustroju, społeczeństwa wszak są tak zaprojektowane, ażeby dostarczać środków do życia wąskiej grupie "przedstawicieli-mas", owych Władców Marionetek, a nie wam. Dopóki ludzie nie zdadzą sobie z tego sprawy, dopóty będą wierzyć, że ich marzenia mogą się spełnić, że ich głos się liczy, nie zaś jest obliczany w zaciszu gabinetów na miesiące przed rzekomo wolnymi wyborami. 

Załóżmy jednak, że nie wierzycie politykom, ani wolnym wyborom, i sikiem po przekątnej olewacie wszystkie medialne bzdety. Nie stajecie się przez to wolni, gdyż waszym życiem, z całą pewnością, rządzi pieniądz. I znowuż gołym okiem widać, że poza garstką -- "kastą-biznesmenów-złodziei", to nie wy spijacie śmietankę, lecz przez połowę swego życia napierdzielacie jak dzikie świnie, ażeby zapełnić ich brzuchy, ażeby mogli spędzać każdy weekend na Karaibach powiedzmy, czy mogli co rusz kupować najdroższe marki samochodów. Czynicie tak, bo nie widzicie wyjścia z tego labiryntu. Wmówiono wam, że wasze życie ograniczone jest przez przestrzeń, język, przez zasobność portfela, tymczasem Wasza jest CAŁA ZIEMIA, a nie jałowy spłachetek słowiańskiej-Czarnej Dziury, która reszcie świata służy wyłącznie do zrzucania śmieci do lasów, zarabianiu na waszej ignorancji, czy radioaktywnych cząsteczek z nieba, które wdychacie pełną piersią, dziwiąc się później, że tak wielu z was umiera przed 40-ką, na: zawały, nadciśnienie, cukrzycę, nowotwory, etc. Wy jednak macie dom, garaż i musicie zarabiać, bo co będziecie jeść, czy tak? Tymczasem nie widzicie, że nie zarabiacie na jedzenie, że wszystko, czego wam trzeba jest tuż pod waszym nosem, że Natura tylko czeka, abyście zaczęli o nią dbać, a wtedy mogłaby wam ofiarować swoje plony, o nie... wy pracujecie wyłącznie po to, aby podtrzymać przy życiu System, który jest przeciwko Wam. Czyż to nie z tych pieniędzy, znienawidzeni przez was politycy-kłamcy i złodzieje, dorabiają się fortun, a kiedy wy konacie z głodu czy bólu, odmawiają wam nawet lekarstwa? Jeśli doczytacie "Kapłankę Wisznu", kolejne opowiadanie Tagore, być może odkryjecie w nim cząstkę samych siebie, jak ja znalazłam ją w piosence Robbiego.

Einstein i Tagore -- Zgłębiając Prawdę

Ale co jeśli, ani jeden typ zapatrywań, ani drugi, nie jest dla was najważniejszy, gdyż wierzycie w życie po życiu, transcendencję, nieśmiertelną duszę, w Boga -- w jakiejkolwiek postaci? Kapłani wszelkiej maści, od dziecka wpajali wam, że należy oddzielić z całą surowością: sacrum od profanum, gdyż tak jak materia ma dla was znaczenie wyłącznie w tym życiu, o tyle duch -- jako luminescencja wszelkich życiowych wyborów, znaczyć winna dla was o wiele więcej, tak więc bez sensu jest zamartwianie się polityką, ekonomią, gdyż to, co liczy się najbardziej nie pochodzi z tego świata. Czy zatem jesteście bardziej wolni od zniewolonego materią świata? Na pewno wielu z was wierzy, że tak jest w istocie. Ba, ja sama wierzyłam, że istnieją dwa światy, jeden obok drugiego, że tutaj jestem z jakiegoś konkretnego powodu i przyświeca mi jakiś cel, bo inaczej po co bym się tu znalazła, ale jeśli przeczytacie opowiadanie "Głodne kamienie", zrozumiecie jak koszmarnym życiem jest egzystowanie w dwóch światach jednocześnie, że w końcu, to, co w nas żywe, obumiera, tracimy kontakt z rzeczywistością, niemal każde pierdnięcie komara tłumacząc wolą boską, jak miało to miejsce ostatnio, po wspaniałym lądowaniu awaryjnym Boeinga, przez kpt. Wronę. 

Dosłownie dzień po, dał się słyszeć głos jakiegoś odurzonego czadem kadzidlanym kapłana, który wyskoczył z nonsensem, że lądowanie to było cudem, jako iż na pokładzie przewożono jakieś relikwie JPII.... => Nie, moi kochani, podążając tą drogą, nie stajecie się wolni, lecz wciąż żyjecie pod kloszem, który trzyma nad wami System. 

Wszak kapłani od tysięcy lat trzymają z władcami a nie z wami. Kiedy to wreszcie pojmiecie? Poprzez pieniądz rosną w siłę, a gdy urastają ponad was, wystarczy jedno krytyczne słowo na temat rzekomej moralności pewnej św. księgi, a mają czelność obrażać was w majestacie prawa, przeklinać, przyszywać rogi, jak bydlęciu na łące, a przecież, jeśli to Wy macie rację, a Ja się mylę, czyż Bóg może mieć żal do mnie o to, że z rozwagą czytam każde zapisane tam słowo? Że nie uważam jakiejś świętej księgi za wyznacznik moralności, gdyż wówczas musiałabym uwierzyć w to, że pedofilia i kazirodztwo jest ok, podobnież jak masowe mordy na ludości cywilnej, bo on tak rzekomo każe? Sorry, Winnetou, ale tę czy inną księgę napisał człowiek i to w czasach, gdy to Słońce było Bogiem ;]-

"Jantar Mantar" (okolice Delhi) -- T. i W. Daniell

Tagore powiedział kiedyś: "Nie przystawaj dla zbierania kwiatów, by je zachować, ale idź naprzód, a kwiaty będą ciągle kwitnąć na twojej drodze". Odbieram jego słowa w następujący sposób. Odrzucając każdy z w.w. monolitów, jestem na najlepszej drodze do kompletnego zrozumienia istoty swego istnienia. Pamiętajcie, że wszystko, czego nam trzeba jest w nas [o ile kształcicie się, połykacie nowe doświadczenia, bo po prawdzie, bez wiedzy, własnego wysiłku, macie tylko lub aż tyle, że żyjecie, ale czy jesteście w stanie sobie poradzić, nie potrafiąc rozpalić przykładowo ogniska? Wiedza to klucz, a więc nie: ideologia, pieniądz czy dogmat, kochani]. 

Powiedzmy zatem, że uwolniliście się od monolitów, musicie jednak wiedzieć, że świat nie pozostanie wobec tego bez echa. Dla skostniałej hierarchii, znaczycie więcej niż myślicie, bez was, nie może on istnieć, widać jej zakłamanie, słabości. Więc to, co wydaje się wam "wyzwoleniem", czyli mnożące się jak grzyby po deszczu "teorie spiskowe", różne alternatywne systemy duchowe, astrologia a nawet wiara w UFO, są wam podsuwane*, jako alternatywa dla.... monolitów. Nie może być tak, byście całkiem wolni, jak nowo-narodzone dziecko, delfin w oceanie czy atom, egzystowali na tym świecie bez najmniejszej nawet kontroli waszych umysłów. Nie dziwcie się zatem, gdy widzicie ludzi, rzekomo "przebudzonych", nastawionych anty- do: władzy, pieniądza i religii, a którzy przy tym wierzą w reinkarnację, gadzie-kosmiczne twory na Ziemi, buddyzm zen, czy choćby rozpaczliwie chwytających się mitologii masońskiej, bez względu na to, czy tacy masoni istnieją czy nie, jako substytutu tego, czego się wyrzekli. Oni po prostu nie potrafią lub nie chcą żyć bez czegoś, co kierowałoby nimi, napędzało, uzasadniało życie. A przecież System światowy także ma w interesie zachowanie waszego zniewolenia. To on tworzy konspiracje, jako alternatywę. Nie chcesz ufać politykom, nie zależy ci na kasie, nie wierzysz w Boga? Ok, tylko wierz w takim razie w kosmitów, wierz w dharmę, wierz w czary i znikanie, tylko nie waż się: Wierzyć w Siebie. Wiele jest mostów i schodów, po których każą się nam wspinać, rzekomo tam właśnie znajduje się cel. A wasze życie jest tak krótkie, że mylicie cel z szansą jedną na milion. Tracimy czas, kochani, wspinając się na góry, które oni przed nami piętrzą. To w ich imieniu nienawidzimy siebie nawzajem, a często też, przez nie, odbieramy sobie życie, nie potrafiąc sprostać czyimś oczekiwaniom. Tymczasem:

"Jeśli pokryjemy skrzydła ptaka złotem, już nigdy nie wzbije się w powietrze (Tagore); lecz pomimo, że rozpadające się iluzje boleśnie ranią (de Mello), bądź zmianą, którą pragniesz ujrzeć w świecie, choć najpierw będą cię ignorować, potem wyśmieją a na końcu będą z tobą walczyć (Ghandi), gdyż znane są tysiące sposobów zabijania czasu, ale nikt nie wie jak go wskrzesić (Einstein)".